25-07-13

Lachen is gezond.

 

Uit het leven gegrepen.

 

 

 

Hallo, ik ben een kunstgebit en mijn Baasje is een kalende vijftiger. Hij heeft mij al een tijdje, pakweg zo'n 10 jaar. Maar op


de één of andere manier kunnen we niet goed met elkaar overweg. Een aantal keren heeft hij mij al spontaan uitgespuugd


waardoor ik meters verder op de grond terechtkwam. Eén keer, tijdens een gigantische niesbui belandde ik zelfs tegen de


muur. Gelukkig heb ik dat allemaal overleefd. Gewoonlijk hoor ik in de mond van mijn Baasje te zitten, maar mijn Baasje


gaf mij nooit de tijd om daaraan te wennen. Het resultaat was dat ik op de meest vreemde plaatsen heb gelegen .


Ik hoor het vrouwtje van mijn Baasje nog zeggen: “ Als je hem niet in hebt, leg hem dan niet op de salontafel ! ! ! ”

 

Na die opmerking van het vrouwtje kreeg ik andere plekken. Naast de telefoon, op het aanrecht, nachtkastje, strijkplank.


Je kan het zo gek niet bedenken of ik heb er wel gelegen. Als er overhemden gekocht werden, dan werd er altijd met mij


rekening gehouden. Overhemden moesten een borstzakje hebben, zodat hij, mijn Baasje, als hij flauw van mij was,


mij daarin kon stoppen. Dat deed hij dan ook regelmatig. Onder bijvoorbeeld het winkelen, ging zijn hand naar de mond


en dan werd ik bijna ongezien uit de mond gehaald en razendsnel in het borstzakje gestopt. Dit overkwam mij eigenlijk elke


keer als het Baasje en zijn vrouwtje aan het winkelen waren. Zelfs tijdens gezellige etentjes in restaurants werd ik na de 

 

biefstuk, in het borstzakje gestopt.

 

 

Het was een mooie, zonnige, zondagmiddag en ik hoorde het Baasje tegen het vrouwtje zeggen: “ Ik wil wel es kijken naar


een nieuwe auto.” We stapten gedrieën in de auto en het was heel gezellig. Van het ene bedrijven terrein naar het andere.


Op een gegeven moment reden we door een dorpje waar het Baasje in één keer rechts afsloeg. We belandden op het terrein


van een autohandelaar. Gezamenlijk stapten we uit en bekeken auto’s.Bij een witte stationcar werd er goedkeurend 


gesproken over het vehikel. Het Baasje bracht zijn hand naar de mond en ik werd bijna ongezien op het dak van de auto 


gelegd.Tot mijn grote verbazing liepen het Baasje en het vrouwtje pratend weg, mij achterlatend in de brandende zon op het 


dak vande witte stationcar. Van een afstand zag ik ze in de auto stappen en wegrijden.Ik wilde roepen, maar dat ging niet,

 

want ik was mijn mond kwijt.


Ik heb daar meer dan een uur heel alleen, in de brandende zon op gelegen. Plotseling zag ik een auto stoppen en tot mijn


grote opluchting zag ik mijn Baasje uitstappen, die in paniek om zich heen keek. Toen hij mij zag gritste hij mij van het dak


en stopte me in zijn borstzakje. Ik was blij, ik was niet meer alleen. Zijn vrouwtje hoorde ik alleen maar lachen. !

 

 

Drie weken later lag ik gezellig weer op de salontafel. Het Baasje had mij neergelegd en was vertrokken. Plotseling


hoorde ik iets hijgen. Ik zag een grote bek mijn richting op komen. En voor ik het wist, werd ik opgepakt. Het bleek de hond


te zijn die met mij in zijn bek richting mand liep. Ik werd daar, tot mijn grote verbazing, heel voorzichtig neergelegd.


Daarna ging hij met zijn hele gewicht bovenop me liggen. Het duurde voor mijn gevoel urenlang. Toen hoorde ik mijn Baasje


en nog geen minuut later zijn vrouwtje. In de stem van mijn Baasje klonk paniek, ik hoorde hem zeggen, “Ik kan hem niet


vinden ! ”, waarop het vrouwtje zei: ” Zoek dan toch ! ! ! ” 


Ongeveer twee uur later hoorde ik het vrouwtje zeggen: “ Ik laat de hond uit “ Waarop het geval dat bovenop mij lag opstond


en het vrouwtje onbedaarlijk begon te lachen. Het Baasje had mij gevonden! Het leven van een kunstgebit is niet gemakkelijk,


ik kan je nog veel meer vertellen, maar misschien heb je het al door. Ik doe mijn uiterste best, maar hij zal mij nooit 

 

accepteren. Ik laat het over me heen komen en probeer te genieten, wanneer hij geniet van koffie. ...

 

 

Was getekend

 

het kunstgebit.

 

 

lachen-is-gezond.jpg

 

Gevonden op het net ... ;-) 








De commentaren zijn gesloten.