02-09-13

September en terug naar school.

 

 

 

 

Het wordt alweer wat later licht. Langzaamaan steelt de naderende, gulzige herfst, uur na uur. Twee meisjes lopen naast


elkaar op het voetpad. Ze zijn geen kleintjes meer, neen, en ook geen 'tussen-innen' . Ze gaan hun laatste jaar in vandaag. 

 

 

 

" De zesde klas van het lager onderwijs. De grootste op de speelplaats " jubelt de zwartharige tegen het andere, blonde kind.

 

die haalt haar schouders op en knikt. Enkele jongens fietsen hen voorbij en roepen hen toe: " Om ter eerst op school ? "


en gieren van de pret. Een lange lat steekt bij één van hen uit zijn boekentas.Het blonde meisje loopt achter die jongen op de


fiets met die lange lat aan en probeert om die lat te grijpen. Hij kijkt over zijn schouder en grijnst naar haar; terwijl hij


rechtstaand op de trappers een tandje bijzet. Wat zeg ik,een heel gebit. Niet lang daarna verdwijnt hij uit haar gezichtsveld.


De meisjes horen hen nog steeds luid lachen.Het blonde kind blijft staan en steekt dan maar haar tong uit, naar hen,


die al lang verdwenen waren ...

 

 

 

Op de speelplaats zet het zwartharige kind behoedzaam haar boekentas onder de daarvoor voorziene luifel neer. Ze kijkt nog


even van links naar rechts en schuift haar boekentas een metertje op. " Daar staat hij goed " zegt ze tegen het blonde kind.


Die had inmiddels haar boekentas tussen de vele andere in het vak van de zesde jaar gezet en was duidelijk blijer


dat ze er van af was, dan dat andere zwartharige kind. Hun ogen dwaalden even later over de speelplaats en met veel gejuich


was er al vlug een blij weerzien met de andere klasgenootjes.

 

Toen ging de bel ...

 

 

 

De kinderen vlogen uiteen een haastig liepen ze naar de luifel. Eén voor één namen ze hun boekentas in de hand,


zette zich twee aan twee in een rij, daar waar een leerkracht aan een witte lijn hen reeds stond op te wachten, met in


de hand, een wit (A4 formaat) blad met een groot zwart cijfer erop. Het zwartharige en blonde kind stonden naast elkaar voor


cijfer ZES. Ze keken nog even gniffelend naar elkaar en nu, " nu gaat het weer beginnen"  fluisterde het blonde meisje  ...

 

 

 

Ze zaten naast elkaar in de bank, net zoals andere voorgaande jaren. Ze kenden elkaar immers al vanaf de eerste klas,


En steeds waren ze  vriendinnen gebleven. De juf zei dat ze uit hun boekentassen hun pennenzak, map en de eigen


meegebrachte boeken moesten halen, en toen voelde het blonde kind weer zoiets raars in zich, dat ze vanmorgen,


toen haar vriendinnetje haar kwam afhalen, voor het eerst al had gevoeld. Haar ogen volgden iedere beweging van haar


vriendinnetje.Ze zag hoe die haar boekentas op de lessenaar neerlegde, pal naast de hare. De hare was vaalbruin


en die van haar vriendinnetje: knal orange. Ze zag hoe ze liefdevol de slotjes één voor één opende, terwijl haar eigen vingers


één voor één de gekrulde riempjes door de gespen van haar eigen boekentas haalden. 'Klik' deed de moderne, oranje


boekentas. En op de tweede ' klik' , opende de oranje zich reeds in vol ornaat ' Drie vakken, da's de max' dacht het


blonde kind. Ze zag hoe snel haar vriendinnetje alles al op de lessenaar had uitgestald, terwijl haar eigen handen graaiden


in het grote eenmansvak, van haar eigen vaalbruine boekentas. Toen vond ze tussen de broodtrommel, de meegebrachte


thermosfles, de appel en het vieruurtje, de gevraagde benodigdheden ....

 

 

Mijn vriendinnetje en ik ...

 

Onze haarkleuren, waren dus niet onze enige verschillen. Zij was énig kind thuis en ik de tweede van vijf. 

Zij had altijd het laatste nieuwe en wij thuis droegen en deelden onze kleding, fietsen en boekentassen. Zij at niet in de

schoolrefter mee, en had geen boterhammetjes bij zich, neen zij ging thuis eten, iedere middag. Na dat zesde jaar ging ze

naar een andere school, een stadsschool. Ik heb mijn schooltijd blijven uitdoen in steeds datzelfde rijksonderwijs.


Sindsdien hebben we elkaar nooit meer gezien.


jeugdherinnering,terug naar school,september,jeugdherinneringen,mijn vriendinnetje en ik


Een jeugdherinnering ...






 



Commentaren

zo gaat dat..

alhoewel ik in de buurt van mijn lagere school woon, zijn het slechts enkelingen die ik nog zie..

groeten

Gepost door: willy | 02-09-13

Reageren op dit commentaar

Toen, hard, Klaverke..., nu..., herinnering...
Ze is vast niet wijzer door al het 'flashy'...
Lie(f)s.

Gepost door: Lies | 02-09-13

Reageren op dit commentaar

Ja je kunt er niet an op, de vakantie is weer voorbij, nieuw schooljaar, denk dat er vanavond al veel visite gaat zijn in de papierwinkels, dit bijkopen en een datje erbovenop,fijne week alvast,grt,freddy

Gepost door: Freddy | 02-09-13

Reageren op dit commentaar

Geld en goed geven geen warmte, het vriendin zijn wel, het lijkt anders als je jong bent.
bij thuiskomst geen leegte maar het rumoer van andere kinderen.
Een oranjetas zegt niet veel terug. Hans

Gepost door: Hans | 02-09-13

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.