30-10-13

31 oktober.

 

 

 

 

Het is de nacht van 31 oktober. Een vrouw in een landhuis, ver van het dichtstbijzijnde dorpje verwijderd, maakt zich klaar


om te gaan slapen. Er wordt aangebeld. Haar gezicht wordt bleek, het gevoel trekt weg uit haar vingers en ze laat de borstel


uit haar handen glippen. Een seconde blijft deze nog in haar haar hangen voordat hij op de grond klettert. Vanuit de spiegel


staart haar lijkbleke, verstijfde evenbeeld hardnekkig terug.

 

Horror.JPG

 

De vrouw heet Irsa Jónsson en woont in het noordwesten van IJsland. Vandaag precies twintig jaar geleden stierf haar laatste


soortgenoot, in Isafjördur, het dorpje verderop. Een besmettelijke parasiet, diep verstopt in de hersenen, wist zich in twintig


jaar tijd te verspreiden over de hele wereld, maar het geïsoleerde IJsland werd nooit bereikt.Toen de eerste  symptomen


zich begonnen te ontwikkelen leek het een plotselinge wereldwijde verkoudheid te zijn, maar niets was minder waar.


Mensen begonnen te sterven, snel. Alle landen werkten gezamenlijk aan een geneesmiddel, maar de wetenschappers


waren te laat om de pandemie te stoppen. Het werd stil op radio en televisie. Maanden gingen voorbij en de mensen op het


eiland begonnen te geloven dat ze de dans ontsprongen waren. Ze waren altijd al zelfvoorzienend geweest, dus in leven 


blijven zonder hulp was geen probleem. De verkoudheid begon in het zuiden en trok binnen een week het land over. Wat ze


voor onmogelijk hadden gehouden na het sluiten van de havens en vliegvelden, was toch gebeurd. De ziekte, die niet eens


een naam droeg, was overgeslagen naar hun thuis.

 

 

 

Irsa was altijd al een doemdenkende kluizenaar geweest en toen de ziekte uitbrak, verbrak ze alle banden. Ze had een


moestuin voor haar groenten, kippen voor vlees en eieren en een schone waterput. Irsa Jónsson had niemand nodig


en dat redde haar leven. De enige mensen die ze ooit sprak waren bezorgers uit Isafjördur die haar de lekkernijen kwamen

 

brengen die ze zelf niet kon maken, maar waar ze oh zo dol op was. Ze vond het wel een prettig idee, alleen op de wereld,


jammer dat niemand haar meer haar snoep kwam brengen. Irsa weet zichzelf in beweging te brengen wanneer er nog een 


keer aangebeld wordt en blaast de lucht uit die ze al die tijd heeft ingehouden. ‘Dit is onmogelijk, je verbeeldt het je ’, 

 

spreekt ze zich toe. Ze is een oude vrouw geworden en samen met twee decennia totale eenzaamheid heeft dit haar geest


geen goed gedaan. Als de deurbel nog eens klinkt wordt het wel heel moeilijk om de illusie in stand te houden.


‘Ditkanniet, ditkanniet, ditkanniet, ditkanniet’ raaskalt ze terwijl ze naar haar hoofd grijpt. Ze is de enige, ze weet het zeker,


het móét!  Met een verwilderde blik in haar ogen rent Irsa zo snel als ze kan op haar oude benen naar de keuken,


grijpt haar favoriete fileermes en loopt langzaam op de voordeur af. Een gestoorde twinkeling in haar ogen. Het is de nacht


van 31 oktober, 

 

 

er wordt aangebeld ...



 

Happy Halloween, NW.JPG

 




Durft U ...  ? * KLIK *








Commentaren

happy halloween ?...ik weet het zo niet Klaverke...

dat griezelen is niet aan mij besteed en "happy" wordt ik er ook niet van...

prettige dag

Gepost door: willy | 30-10-13

Reageren op dit commentaar

't Is je vergeven Willy, ik zal wel bibberen en griezelen voor twee ... ;-)

Gepost door: Klaverke | 31-10-13

Ik durf ze allemaal te proberen, op voorwaarde dat jij of een andere sponsor voor de eraan verbonden kosten instaat.

Gepost door: Benjamín | 30-10-13

Reageren op dit commentaar

Ben al aan 't zoeken ... ;-) !

Gepost door: Klaverke | 31-10-13

Dat zijn niet de avonden om aan de deur te komen, voor je het weet heb je kiespijn. Hans

Gepost door: Hans | 30-10-13

Reageren op dit commentaar

... of keelpijn van 't gillen ... :-O

Gepost door: Klaverke | 31-10-13

De commentaren zijn gesloten.