23-11-13

Nellie.

 

 

 

 

November. Niet iedereen is even happy in november. Neem nu Nellie ...

 

De maand november ? Daar vind ik niets aan. Het is een griezelige, enge, donkere maand. Het wordt ook al kouder

 

en dat snijdt door mijn blote huid heen. De zomer, dat is pas fijn, de maanden juli en augustus, als het zo

 

heerlijk heet is. En dan verkoeling zoeken onder een paar bomen, of gewoon in het koele gras. Het gras kriebelt

 

op je huid en met mijn neus snuif ik de geuren op. Op de boerderij waar ik woon is altijd wel een lekker schaduwplekje

 

te vinden.  Nu in november blijf ik het liefste binnen. Ik ben door die heerlijke zomer een flink aantal kilo's aangekomen,

 

maar dat geeft niets. Ik eet zoveel mogelijk om lekker vol en rond  de koude winter in te gaan, dan blijf ik lekker warm

 

en heb ik voldoende reserve en weerstand. Trouwens, al mijn zussen en broertjes (we hebben een groot gezin van 16!)

 

zijn allemaal aan de mollige kant. We hebben nu eenmaal aanleg om snel dik te worden, een familietrekje.

 

Maar eerst moet ik die vreselijke novembermaand zien door te komen.

 

 

 

Het is al een tijdje onrustig op het erf. Ik vertrouw het allemaal niet. Mijn zus voelt het ook al en houdt de boel 

 

goed in de gaten. Dan zien we ineens die enge man weer. Vorig jaar was hij er ook en daarna hebben we een andere zus

 

van ons, degene die het allerdikste was, nooit meer teruggezien ... Wij denken nog altijd dat hij haar meegenomen

 

heeft. Nu loopt hij met een touw op het erf rond en loert naar ons. Ik en nog een zus van me vluchten snel een hok

 

achter de schuur in. Mijn andere zussen hebben niets door en voordat we ze kunnen waarschuwen pakt die man een van

 

mijn zussen beet. Die gilt het uit van de schrik en wil wegrennen. Maar de enge man bindt haar snel met het touw vast

 

en onze knecht helpt hem nog ook daarbij, want mijn zus geeft zich niet zomaar gewonnen. Tussen de kieren van het

 

houten hok kunnen mijn zus en ik alles volgen. We zijn heel erg bang en durven niet eens te gillen, zoals mijn andere

 

zussen doen die snel alle kanten oprennen. Wij houden ons doodstil, bang om ontdekt te worden.

 

 

 

Ze slepen haar naar een houten schot op blokken en binden haar daarop vast. Mijn zus gilt het uit van angst en pijn

 

als een mager speenvarken. We durven eigenlijk niet meer te kijken door de spleten heen maar hoe angstig het ook allemaal

 

is, het is tegelijkertijd ook heel spannend en we willen ook wel weten wat er met onze vorige zus nu eigenlijk gebeurd is. 

 

Dan zien we de enge man ineens een groot mes pakken en met een stevige haal steekt hij mijn zus in haar keel. Nog een

 

laatste ijselijke kreet, het bloed spuit eruit en dan is het stil. 



 

Wij zitten nog steeds in het hok verstopt en durven er niet meer naar te kijken. Dan ineens zien we de laarzen van de

 

knecht door een gat in een van de onderste planken van het hok waar we nog bibberend in zitten. “ Ik heb jullie wel

 

gezien hoor ”, lacht hij vals.  “ Volgend jaar is een van jullie aan de beurt. Dan maken we soep van jullie oren en neuzen,

 

en worst van jullie darmen. Als er honger is, eten we tenslotte alles en we beginnen met jullie meiden….! ”  We gillen het

 

uit van schrik en vluchten het hok uit, langs de laarzen van de knecht waar ik het bloed van mijn zus nog op zie zitten.

 

Ik weet het zeker, hier krijg ik nachtmerries van. Ik zie allemaal mensen sjouwen met Keulse potten en houten kuipen.

 

Mijn onfortuinlijke zus hangt inmiddels ondersteboven op een ladder en haar ingewanden worden er uit gehaald,

 

en het bloed opgevangen. Nu weet ik dus wat die enge man ieder jaar komt doen. Nu weet ik wat er in die bakken

 

met zout zit die in november altijd in de gang staan. Nu weet ik wat er precies aan de zoldering te drogen hangt

 

of in de ingebouwde spekkast in de schoorsteen gerookt wordt.  Het is ons eigen vlees en bloed ! Dit jaar ben ik de dans

 

weer ontsprongen. Ik heb geluk gehad. Misschien ga ik op dieet. Want ze pakken wel steeds een van de dikste zussen


eruit, valt me op. Als ik volgend jaar november heel mager ben, pakken ze mij misschien niet. Ik wou dat ik nooit als

 

varken geboren was … Ik haat de novembermaand, de slachtmaand ! 



Nellie.

                                                                                       

varkens-aan-zee-.jpg

Foto van het net.

 

 



Leesvoer.








Commentaren

Hans en Grietje naar varkensnormen. Een mens zou zowaar vegetariër worden :-(

Gepost door: bea | 23-11-13

Reageren op dit commentaar

Zou best kunnen Bea. Is juist (na)vragen ... ;-)

Gepost door: Klaverke | 24-11-13

Het is verbazingwekkend hoe goed jij je kunt inleven in het bestaan van een varken … waarmee ik niets wil insinueren natuurlijk.

Gepost door: Benjamín | 23-11-13

Reageren op dit commentaar

Aha ... :-)Mijn moeder vertelde vaak hoe er bij mijn grootmoeder ieder jaar een varken thuis werd geslacht, Ze kreeg daar de kriebelingen van als kind en hoorde dagen nadien nog het gekrijs van dat varken.Ze moest ook helpen met beuling en worst te maken/draaien enz. Er werden ook kippen, konijnen en kalkoenen bij mijn grootmoeder thuis geslacht.Dat was in die tijd zo de normaalste zaak van de wereld. Nu mag dat niet meer. Apropo ... Mijn moeder eet geen vlees ( meer) ...

Gepost door: Klaverke | 24-11-13

Mooi verhaal en mooi plot. Fijn weekend

Gepost door: Vertelmenneke | 23-11-13

Reageren op dit commentaar

Voor U hetzelfde Vertelmenneke ... !

Gepost door: Klaverke | 24-11-13

Ach, Klaverke..., eng voor die varkentjes...
Lie(f)s.

Gepost door: Lies | 23-11-13

Reageren op dit commentaar

...

Liefs terug Liesje ... :-)

Gepost door: Klaverke | 24-11-13

ik leef echt wel mee met die varkentjes zo levens mooi beschrijf je het

Gepost door: merel | 24-11-13

Reageren op dit commentaar

Zo gaat dat met mollige varkentjes, tegenwoordig niet alleen in november.
Dan maar flink op de lijn gaan letten. Hans

Gepost door: Hans | 24-11-13

Reageren op dit commentaar

kiekevlees kreeg ik ij het lezen
ik zie graag varkentjes en koetjes, en...
maar als ze geslacht moeten worden dan toch liever op een wat pijnlozer manier

Gepost door: fotorantje | 24-11-13

Reageren op dit commentaar

leesvoer noem je dat...

nu heb ik wel geen honger meer...

fijne zondagavond

Gepost door: willy | 24-11-13

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.